W jej ramach był przedstawicielem w Tajnej Komisji Koordynacyjnej Jednostek Badawczo-Rozwojowych, należał też do siatki konspiracyjnej, kierując grupą koordynującą produkcję nadajników dla podziemnego radia.

Po 1989 zaangażował się w działalność polityczną. Od 1989 do 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego w dzielnicy Wola, następnie od 1990 do 1996 należał do Porozumienia Centrum (w latach 1994–1996 kierując jego warszawskim oddziałem). Zasiadł w radzie nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i został wiceprezesem Komisji Ochrony Przyrody.

Od 25 listopada 1997 do 22 października 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (od 18 listopada 1999 pod nazwą Ministerstwo Środowiska) oraz jednocześnie Głównego Konserwatora Przyrody. Należał do zespołu negocjującego akcesję Polski do Unii Europejskiej, odpowiadając za kwestie środowiska, a także był wiceszefem ministerialnego komitetu zarządzającego Programem Środowiskowym ONZ. Zajmował też stanowiska przewodniczącego rady Ekofunduszu i dyrektora Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa (2003–2005). Został ekspertem projektu Phare i wykładowcą Wszechnicy Polskiej – Szkole Wyższej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie (jako profesor uczelni).