Nie podzielił się swoimi przemyśleniami na temat celu z dowódcami „Aji” (kpt. Rafi Raz) i „Daji” (kpt. Keren Gil) ze względu na obawy przed możliwym egipskim podsłuchem. Zarządził jednocześnie, aby niszczyciel jak najszybciej zbliżył się do egipskich kutrów, aby znaleźć się poniżej zasięgu domniemanych pocisków P-15. W tym czasie dowódcy „Aji” i „Daji”, które obrały kurs na północ, zrozumieli, że skrócenie dystansu przez „Ejlat” do Egipcjan doprowadzi do konfrontacji. Wobec tego wydano rozkaz uzbrojenia torped i obrano kurs na zachód. mały|Izraelskie kutry torpedowe „Aja” T-204/ט204 (z lewej) i „Daja” T-203/ט203 (z prawej) 800 metrów przed celem dowódcy „Aji” i „Daji” rozkazali otworzyć ogień z działek okrętowych. Bliska odległość od celów sprawiła, że odczytywanie pozycji wroga z radaru było niemożliwe. Strzelcy w związku z tym korzystali z uwag marynarzy będących na pokładzie, którzy instruowali w którym kierunku strzelać. Egipcjanie z kolei odpowiadali ogniem w kierunku, z którego widoczne były błyski i smugi po izraelskich pociskach. Izraelczycy zaczęli manewry mające na celu zamknięcie drogi odwrotu jednostkom egipskim i danie czasu niszczycielowi na zbliżenie się. Gdy to nastąpiło, „Ejlat” otworzył ogień do Egipcjan. Dystans między jednostkami wynosił nawet 15 metrów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa u wybrzeży Rumany · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.