Historia W 1934 roku J. Jessen opisał szczep z rodzaju Neisseria zdolny do metabolizmu laktozy, glukozy oraz maltozy, który został sklasyfikowany jako wariant grupy serologicznej B gatunku N. meningitidis. Hollis et al. (1969) poddali rzekome szczepy N. meningitidis serii testów biochemicznych oraz serologicznych i zasugerowali, że stanowią one odmienny gatunek, który autorzy nazwali N. lactamicus (połączenie dwóch łacińskich słów: lactis – mleko – oraz amicus – przyjazny lub przyjaciel). Kolejna wzmianka o N. lactamica pojawiła się w 1970 roku, kiedy to Berger et al. opisali gatunek N. meningococcoides, przystosowany do fermentacji laktozy. W raporcie naukowców z the International Committee on Nomenclature of Bacteria z 1970 roku figuruje nazwa N. lactamica, która obowiązuje do dziś.
Cechy charakterystyczne Morfologia N. lactamica tworzy dwoinki osiągające rozmiar około 1,0 μm i – w przeciwieństwie do N. meningitidis – nie posiada otoczki bakteryjnej (stwierdzono jedynie obecność regionów E i D z otoczkowego regionu cps, które nie biorą jednak udziału w syntezie otoczki). Tak jak inni przedstawiciele rodzaju Neisseria, jest to bakteria oksydazododatnia, wytwarza także katalazę. Zdolna jest do redukcji azotynów, ale nie azotanów. N.