niekiedy w obrębie kinematografii bośniackiej umieszcza się twórczość duetu Emir Kusturica – Abdulah Sidran. Po ogłoszeniu niepodległości przez Bośnię i Hercegowinę oraz późniejszej wojnie na jej terenie nowe pokolenie filmowców dokonywało rozrachunku zarówno z traumatycznymi doświadczeniami wojennymi, jak i z paraliżem struktur państwa bośniackiego. Uznanie za granicą zdobywali między innymi Dino Mustafić, Danis Tanović oraz Jasmila Žbanić.
Początki kina na ziemiach bośniackich (1897–1992) Pierwszy pokaz kinematografu na terenie Bośni odbył się 27 lipca 1897 w Sarajewie, a w grudniu 1907 w tymże mieście otwarto pierwsze kino. Niedługo później tego typu obiekty powstały też w Mostarze, Tuzli i innych miastach na terenie obecnej Bośni i Hercegowiny. Pierwszy film na terytorium tego państwa nakręcił prawdopodobnie Franz Josef Oeser (Neue Sarajevoer Aufnahmen, 1898). Kinematografia bośniacka u swego zarania opierała się przede wszystkim na kronikach dokumentalnych. Przed I wojną światową swoje pierwsze dokumenty kręcił Antun Valić, właściciel pierwszego kina w Sarajewie. 28 czerwca 1914 przypadkiem zarejestrował na swojej kamerze zabójstwo arcyksięcia Ferdynanda i jego żony w Sarajewie, które zapowiedziało gwałtowny wybuch wielkiego konfliktu zbrojnego.