Osiem lat później w Mostarze i innych plenerach bośniackich Austriak Helmut Käutner nakręcił koprodukcję austriacko-jugosłowiańską pod tytułem Ostatni most (1953), jednak jej zbiorowym bohaterem nie byli Bośniacy, lecz serbscy partyzanci walczący podczas II wojny światowej.
Działalność Bosna Filmu w obrębie kinematografii Jugosławii była nieautonomiczna, jako że w latach 1951–1968 jedynie jedna trzecia spośród 33 filmów wyprodukowanych na terenie Bośni została wyreżyserowana przez Bośniaków. Pierwszy bośniacki film fabularny, Major Bauk (1951), nakręcił serbski reżyser Nikola Popović. Inny liczący się film Bosna Filmu, Drzwi stoją otworem (1959), wyreżyserował emigrant z Czechosłowacji, František Čáp. Stąd też odrębność bośniackiej kinematografii od innych republik jugosłowiańskich można łatwo zakwestionować. Nebojša Jovanović wskazuje tylko jednego istotnego artystę bośniackiego, który pracował w kraju urodzenia: Bata Čengicia. Čengić pracował z belgradzkimi twórcami utożsamianymi z czarną falą kina jugosłowiańskiego, realizując takie dzieła, jak Nevinost bez zaštite (1967) oraz Rani radovi (1969). Ten ostatni film wzbudził w Jugosławii kontrowersje ze względu na prowokacyjną scenę jedzenia tortu w kształcie głowy Józefa Stalina.