Bośniacka publiczność zdecydowanie odrzuciła jedną z pierwszych prób syntetycznej analizy konfliktu, Underground (1995) Kusturicy, ze względu na faworyzowanie punktu widzenia Serbów oraz uprawomocnianie dyktatury Slobodana Miloševicia. Perspektywę bliższą tworzącej się bośniackiej tożsamości na gruncie dokumentu zaproponował Dino Mustafić (Cud w Bośni, 1995; Made in Sarajevo, 1998), a na gruncie filmu fabularnego – Ademir Kenović oraz Danis Tanović. Kenović jest autorem pierwszego bośniackiego filmu powojennego, Zamkniętego kręgu (1997), poświęconego poecie próbującemu przetrwać w oblężonym przez Serbów Sarajewie. Głośnym echem odbiła się jednak przede wszystkim Ziemia niczyja (2001) Tanovicia. Nagrodzona Oscarem dla filmu nieanglojęzycznego tragikomedia ukazywała losy trzech żołnierzy – Serba i dwóch Bośniaków – którzy zbiegiem okoliczności znajdują się na polu minowym. Tanović piętnował w Ziemi niczyjej zarówno uprzedzenia narodowe, jak i nieudolność sił międzynarodowych, które docierają na miejsce możliwej eksplozji. Skutki traumatycznych wydarzeń wojny w Bośni Tanović ukazywał również w kolejnych swoich dziełach, na przykład Cyrku Columbia (2010), Senadzie (2012) oraz Śmierci w Sarajewie (2016);