przewodniczącym delegacji w negocjacjach dwóch traktatów z RFN: granicznego z 1990 i o dobrym sąsiedztwie z 1991, a także reprezentantem Polski przy Konferencji 2+4 dotyczącej zjednoczenia Niemiec. Uważany jednego z głównych twórców polityki zagranicznej III RP wobec Niemiec, należał też do zespołu prowadzącego rokowania w sprawie wycofania wojsk sowieckich z Polski.
Od 4 lipca do 17 listopada 1997 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. W październiku 2001 objął stanowisko szefa Fundacji „Polsko-Niemieckie Pojednanie”, odwołano go z tej funkcji 6 stycznia 2006 w związku z kontrowersjami dotyczącymi premii dla zarządu. Jednocześnie od 2004 do 2006 pozostawał sekretarzem generalnym Polskiej Unii Ofiar Nazizmu. Kierował także Fundacją Współpracy Polsko-Niemieckiej i zasiadał w jej radzie, należał do inicjatorów Polsko-Niemieckiej Wymiany Młodzieży.
Występował jako komentator w różnych mediach i publicysta prasowy. Z okazji jego 70. urodzin wydano Na drodze do porozumienia i pojednania z Niemcami: wybór tekstów z lat 1989–2009 (2009).