thumb|left|200px|Głowa św. Jana na elewacji kamienicy Pierwotna kamienica pod numerem 20 miała cztery metry szerokości. Jej rodowód sięga okresu gotyckiego; w budynku odkryto sklepienia piwnicy, ścianę północną i skrawek zachodniej do poziomu oparcia koleby zbudowane w wątku jednowózkowym. Piwnica ta o długości 3,5 metra była dostawiona do innej znajdującej się po wschodniej stronie. Pierwotny budynek był prawdopodobnie budynkiem dwutraktowym, przy czym trakt północny został dobudowany do wcześniej istniejącego traktu południowego. W okresie baroku w północnej ścianie tarczowej przebito okno. W pierwszej połowie XVIII wieku jej fasada miała trzy osie, cztery kondygnacje. W 1825 roku została przebudowana i połączona z sąsiednią kamienicą 21.
Pierwotnie na działce nr 21 istniał murowany dwutraktowy budynek o gotyckim rodowodzie, jednoprzestrzenny, dostawiony do dwunawowej hali. Z tego okresu zachowała się piwnica, pozostałość po kramach rymarzy i siodlarzy, znajdująca się przed obecną kamienicą o wymiarach 3,2 m długości, 3 m szerokości i 2,35 wysokości. Piwnica ta była dostawiona do jeszcze starszej piwnicy znajdującej się pod kamienicą. Obydwie kamienice zostały wybudowane w wątku jednowózkowym. Nad młodszą piwnicą prawdopodobnie wznosiła się przynajmniej jedna kondygnacja murowana.