Za namową Pretiego, prawdopodobnie około 1682 roku wyjechała z bratem Franscesco do Rzymu, by rozwijać talent studiując rzeźby antyczne i prace Giovanni Lorenza Berniniego. Przed wyjazdem została tercjarką karmelitańską. Status tercjarki pozwolił jej żyć poza murami klasztoru, a także bez zobowiązań wobec rodziny. Od 1690 roku mieszkała z towarzyszką oraz prowadziła studio malarskie przy Vicolo dell'Agnello, nieopodal bazyliki św. Jana Chrzciciela Florentyńczyków. Jej mecenasem został Marcello Sacchetti, ambasador Zakonu Maltańskiego w Rzymie. Wykonała szereg obrazów dla jego rodziny, a także rzeźby, w tym marmurowe popiersie Marii Panny. Z kolei dla lekarza rodu Borghese namalowała obraz przedstawiający Sofonisbę, a dla karmelickiego kościoła Santa Maria in Traspontina, z którym była związana do śmierci, namalowała ołtarz. Niektóre z jej prac zostały uchwycone przez rytowników Charlesa de la Haye oraz Andrea Magliara. O pewności de Dominici co do swojego talentu i wartości tworzonych prac świadczy testament, w którym m.in.