W 1943 roku Kawenoki wzięła udział w walkach powstania w getcie warszawskim, walcząc na terenie szopów Toebbensa i Schultza. Po upadku powstania wydostała się na tzw. stronę aryjską i wraz z grupą powstańców w lasach koło Wyszkowa dołączyła do partyzantki. Walczyła później w okolicy Czerwonego Boru, nad Narwią.
Z powodu ciężkiej choroby musiała wrócić do Warszawy. Wraz z dwoma innymi bojownikami powstania w getcie: Jakowem Feigenblatem i Zygmuntem Igłą ukrywała się po tzw. aryjskiej stronie u Ignacego Jabłońskiego, dozorcy budynku przy ul. Próżnej 14 (wg innych źródeł: przy pl. Grzybowskim 6). Wskutek donosu, w styczniu 1944 roku Niemcy odkryli ich kryjówkę. Kawenoki, Feigenblat i Igła odmówili poddania się i zginęli z bronią w ręku w walce z gestapo, Jabłoński został zesłany do obozu koncentracyjnego.
Istnieje również przekaz, według którego Kawenoki miała zginąć w walce partyzanckiej w lasach wyszkowskich.
Odznaczenia Pośmiertnie – w piątą rocznicę Powstania w Getcie, 19 kwietnia 1948 roku – Guta Kawenoki została odznaczona orderem Krzyża Walecznych.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Powstańcy getta warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Żołnierze Żydowskiej Organizacji Bojowej