Władysław Symonowicz ps. „Mirski” (ur. 30 sierpnia 1897 w majątku Lipowicze, zm. 14 lutego 1976 w Bolkowie) – major Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodzony w rodzinie Józefa i Marii z domu Ostraszkiewicz. W Horkach do 1916 uczył się w szkole rolniczej, gdzie ukończył gimnazjum przyrodnicze. Po wcieleniu do armii rosyjskiej został skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu otrzymał stopień chorążego.
W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego, którym dowodził generał Józef Dowbor-Muśnicki otrzymując przydział do 13 pułku strzelców, a następnie pełnił służbę w Legii Oficerskiej. W marcu 1918 otrzymał skierowanie do Legii Oficerskiej III Korpusu Polskiego, a kiedy korpus rozbrajano Symonowicza aresztowali Niemcy, ponieważ podjął próbę ucieczki. Za ten czyn od 15 maja do 15 czerwca 1918 w Białej Podlaskiej przebywał w obozie. W listopadzie 1918 w Warszawie rozbrajał Niemców.