Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i nastaniu II Rzeczypospolitej szkoła funkcjonowała jako „Gimnazjum Państwowe w Buczaczu”. W 1926 w Gimnazjum działało w charakterze humanistycznym. Wówczas w Gimnazjum było osiem polskich klas z 12 oddziałami, w których uczyło się łącznie 452 uczniów wyłącznie płci męskiej. W latach 30. w szkole funkcjonowała Sodalicja Mariańska, drużyny męskie i żeńskie harcerstwa polskiego. Rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z 16 lutego 1937 została ustalona nazwa szkoły „Państwowe Gimnazjum w Buczaczu”. Zarządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Wojciecha Świętosławskiego z 23 lutego 1937 „Państwowe Gimnazjum w Buczaczu” zostało przekształcone w „Państwowe Liceum i Gimnazjum w Buczaczu” (państwową szkołę średnią ogólnokształcącą, złożoną z czteroletniego gimnazjum i dwuletniego liceum), a po wejściu w życie tzw. reformy jędrzejewiczowskiej szkoła miała charakter koedukacyjny, a wydział liceum ogólnokształcącego był prowadzony w typie humanistycznym łączonym z przyrodniczym.
Dyrektorzy Franciszek Zych Edward Lewek (kier., dyr. od 1 II 1925) Tadeusz Poźniak (pocz.