W historiografii jest on dyskutowany w związku z kwestią faszyzmu katalońskiego.

Tło konfliktu mały|lewo|Rewolucyjny tłum na ulicach Barcelony, kwiecień 1931 Od końca XIX wieku oprócz tradycyjnych ugrupowań politycznych – konserwatystów, liberałów, karlistów i republikanów – w Katalonii zaczęły powstawać nowe ruchy: socjaliści, komuniści, anarchiści i . Szczególną dynamikę uzyskały dwie ostatnie formacje. Ich baza społeczna pozostawała nieco inna; anarchiści opierali się bardziej na miejskim proletariacie, a katalaniści bardziej na drobnomieszczaństwie. Choć oba ruchy rywalizowały ze sobą w walce o wpływy, łączył je jednak antysystemowy i lewicowy charakterObszerna analiza procesów radykalizacji społecznej w Katalonii w Stanley G. Payne, The Spanish Revolution, Madison 1970, , zwłaszcza rozdział The Social Struggle in Barcelona, s. 37–61.. Po ustanowieniu Republiki w roku 1931 różne prądy katalanizmu zjednoczyły się w Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), lewicowej federacji partyjnej która uzyskała zdecydowaną przewagę w autonomicznym parlamencie katalońskim. Anarchiści, którzy z zasady nie uczestniczyli w wyborach, skupili się na rozbudowie własnego ogólnokrajowego związku zawodowego Confederación Nacional de Trabajo (CNT).