Maksymilian Oborski herbu Pierzchała (ur. w 1809 w Proszewie k. Siedlec, zm. 28 stycznia 1878 w Husowie k. Łańcuta) – ziemianin, powstaniec listopadowy i styczniowy, zesłaniec na Syberię, rysownik i akwarelista, malarz koni, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Ukończył Liceum Warszawskie (1827), a następnie Wydział Administracyjny uniw. w Warszawie (1829)Róża Biernacka i Eligiusz Kozłowski, Oborski Maksymilian (1809-1878), Polski Słownik Biograficzny, t. 23, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1978, s. 443–445.. Następnie pracował jako aplikant w Banku Polskim. Czynnie uczestniczył w powstaniu listopadowym, jako porucznik służąc ochotniczo najpierw w 1 pułku Mazurów, a następnie w konnej Legii Litewsko-Ruskiej, potem w sztabie gen. dyw. Jana Nepomucena Umińskiego. Po otrzymaniu dymisji powrócił do Warszawy. Po upadku powstania wyjechał do Paryża, gdzie spędził kolejne trzy lata. W latach 1835–1849 był administratorem klucza dóbr Sieniawa należącego do Czartoryskich, a także w latach 1846–1847 majątku Bolestraszyce Piotra Michałowskiego. Potem administrował dobrami Staszów należących do Potockich. W tym czasie odbył liczne podróże do Francji i Anglii.