Bitwa pod Cantigny – bitwa stoczona 28 maja 1918 roku, między Amerykańskim Korpusem Ekspedycyjnym, a Armią Cesarstwa Niemieckiego podczas I wojny światowej. Celem, poza samym zajęciem Cantigny i jego utrzymaniem, było zlikwidowanie występu we froncie, który powstał w ramach ofensywy niemieckiej. Drugim celem operacji było podniesienie morale armii francuskiej, która od wiosny 1917 roku była trawiona licznymi buntami.

Przygotowania do szturmu W ataku miał wziąć udział 28 pułk wchodzący w skład 1 Dywizji Piechoty. Jako wsparcie przydzielono również baterię francuskich czołgów Schneider oraz żołnierzy francuskich wyposażonych w miotacze płomieni. Byli to starannie wybrani ochotnicy znający język angielski w stopniu pozwalającym im na komunikowanie się na polu bitwy z amerykańskimi oficerami. Ponadto wsparcie miała zapewnić artyleria francuska z powodu stosunkowo niewielkiej ilości artylerii posiadanej przez armię Stanów Zjednoczonych w tamtym czasie. Silny ogień artylerii okazał się później jednym z istotnych czynników na polu bitwy.