Żyłka medialna na wysokości nasady pterostygmy rozdzielała się na gałęzie M1+2 i M3+4, a ta pierwsza następnie na wysokości szczytu pterostygmy rozwidlała się na podobnych długości gałęzie M1 i M2. Długość żyłki M2 była nieco większa niż pnia M1+2, a żyłki M3+4 większa niż pnia żyłki medialnej. Tylna żyłka radialna (RP) odchodziła od wspólnego pnia żyłki subkostalnej i radialnej wyraźnie przed nasadą pterostygmy; przebieg tejże żyłki był na całej długości łukowaty, a brzeg skrzydła osiągała ona daleko przed jego wierzchołkiem. Użyłkowanie skrzydła było ciemne, być może zesklerotyzowane, natomiast błona między żyłkami była przypuszczalnie przezroczysta.
Paleoekologia Formacja Grès à Voltzia cechuje się dużym bogactwem zachowanej bioty; stanowi najwcześniejsze tak bioróżnorodne miejsce znane z czasów po wymieraniu permskim. Prawdopodobnie było to środowisko delty rzecznej lub podobnego typu i miało charakter refugium dla taksonów ocalałych po tymże wymieraniu, jako że skład bioty wykazuje znaczne podobieństwa z tą permską. W jego florze dominowały rośliny iglaste jak np.