sprawiać, aby inny miał część; partycypować, jako sprawiać: to znaczy być przyczyną. Według Tomasza z Akwinu, byt istniejący na mocy partycypacji to „byt uprzyczynowany przez coś innego” – ex hoc quod aliquid per participationem est ens sequitur, quod sit causatum ab alioŚw. Tomasz z Akwinu, Summa theol., I, q. 44,a. 1, ad 1.

Partycypacja metafizyczna Partycypacja metafizyczna sensu stricto prowadzi do pełni partycypację duchową. Partycypowanie metafizyczne to nie posiadanie części, lecz częściowe posiadanie jakiejś doskonałości. Posiada się coś w sposób ograniczony, ponieważ ma się od kogoś, kto ma to w pełniZob. Cornelio Fabro, La nozione metafisica di partecipazione, Torino 1963.

Akt bytu (actus essendi) i partycypacja Akt bytu umożliwia zrozumienie partycypacji w swojej najwyższej formie. Akt każdego bytu ograniczonego jest autentyczną partycypacją bytu absolutnego. Każda rzecz działa według swojej natury, z mocy tego, co najbardziej intymne – aktu bytu. Skuteczność przyczynowa stworzeń odwołuje w każdej z nich, do tego co wyżej niż