Działał w towarzystwie do walki z gruźlicą oraz w organizacjach wspierających więźniów i ewangelickich żołnierzy.
W opozycji wobec Superintendenta Generalnego Ks. Kleindienst, poza pracą parafialną, wyróżniał się aktywnością w gremiach kościelnych. Jako delegat pastorów został w 1934 członkiem komisji kościelnej, której zadaniem było przygotowanie poprawek do projektu ustawy regulującej stosunek państwa polskiego do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP przedstawionego przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Sprzeciwiał się zapisom określającym ingerencję państwa w sprawy Kościoła. Na znak opozycji wobec ugodowej polityki superintendenta generalnego Juliusza Burschego wobec Ministerstwa, współtworzył 22 maja 1935 roku Wspólnotę Pracy Pastorów Niemieckich Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (związek zawodowy zrzeszający ok. 60 niemieckich pastorów), znajdując się w jej zarządzie. 5 listopada tego samego roku zastąpił ks.