Kleindienstowi pobytu na Wołyniu, 23 lutego 1939 opuścił swoje rodzinne miasto i jako bezpaństwowiec zamieszkał w Warszawie.

II wojna światowa Po kampanii wrześniowej, za zgodą władz okupacyjnych, objął stanowisko Nadradcy Konsystorza (zwierzchnika) Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego we Wschodniej Części Kraju Warty, obejmującego zasięgiem parafie znajdujące się na dawnych terenach Kongresówki, wcielonych w 1939 do Rzeszy Niemieckiej.

Jego przedwojenna działalność i współpraca z Urzędem Spraw Zagranicznych Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego w Rzeszy przyczyniła się pośrednio do aresztowania polskich księży ewangelickich. Po aresztowaniu i uwięzieniu biskupa Juliusza Burschego przez SD w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, bezskutecznie podejmował starania mające na celu przeniesienie biskupa do aresztu domowego i osadzenie go w willi „Zacisze” w Wiśle. Podobnie wstawiał się za innymi osadzonymi polskimi pastorami.

Zorientowawszy się w antykościelnej polityce władz nazistowskich, zwłaszcza gauleitera Arthura Greisera i Augusta Jägera, pełnomocnika gauleitera do spraw narodowościowych i kościelnych, przyjął postawę antyhitlerowską.