Po wojnie pracował w Oddziale Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego ludowego Wojska Polskiego. Był inicjatorem i współzałożycielem 25 czerwca 1974 roku Wojskowego Koła Łowieckiego „Dziczy Jar” przy Głównym Kwatermistrzostwie WP.
Mistrz Polski w strzelectwie. Jego największym międzynarodowym osiągnięciem był srebrny medal w trapie drużynowym na mistrzostwach Europy w 1964 roku w Bolonii (wraz z Adamem Smelczyńskim, Zygmuntem Kiszkurno i Juliuszem Lewartowskim). Zdobył 176 punktów, co było ostatnim wynikiem w polskiej drużynie.
Jego żoną była Hanna z d. Komosa (1923–2014), sekretarka szefa Departamentu Uzbrojenia Wojska Polskiego w Ministerstwie Obrony Narodowej. Miał z nią dwóch synów: Sławomira (1946–2012) i Janusza (ur. 1953).
Został pochowany 17 czerwca 2014 roku na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 313-6-18).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (11 października 1946) „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”. Odznaka „Zasłużony Mistrz Sportu”