Grupa stoików w żadnym momencie dziejów nie dokonała próby usunięcia cesarza. Stoicy nigdy nie wysunęli kontrkandydatury do tronu cesarskiego. Do metod opozycji należały: względnie niezależne wyrażanie poglądów w senacie, wycofanie się z życia publicznego, wycofanie się z kariery politycznej, subtelne ataki literackie na rządzącego władcę. Grupa opozycyjna nigdy nie próbowała przeprowadzić reformy ustrojowej, przywrócić systemu republikańskiego. Opozycja nigdy nie sformułowała spójnego, wieloletniego programu działania a starała się raczej o zachowanie status quo. Nigdy nie istniała żadna presja grupy na swoich członków, wymagająca konkretnego sposobu działania. Zachowanie członków opozycji stoickiej można wyjaśnić bez potrzeby odwoływania się do teorii stoickiej. Działać oni mogli przez wzgląd na tradycyjne wartości klasy społecznej senatorów. Członkowie grupy podzielali powszechne konserwatywne polityczne i moralne ideały, które wywodziły się raczej ze społeczeństwa, w którym żyli, niż z filozofii społecznej per se.

Przypisy

Kategoria:Starożytny Rzym Kategoria:Stoicy