Idea Boissiera została rozwinięta w XX w. przez pisarzy opierających się o dowody tekstowe. Ukazywali oni, że doktryna stoicka była traktowana w początkach pryncypatu jako politycznie podejrzana.
W ostatnich latach pomysł spójnej opozycji stoickiej poddany został krytyce. Zauważono, że zachowane teksty stoickie mówią stosunkowo niewiele o teorii politycznej, poza wyrażaniem pragnienia dobrze rządzonego państwa. Wielu członków wymienianych pośród opozycji stoickiej należało do stanu senatorskiego, który pragnął przywrócenia swojej władzy i przywilejów, narażając się na odwet cesarzy. Wielu ludzi niewątpliwie dosięgnęły prześladowania, brak jednak dowodów na ich związek ze stoicyzmem. Przeciwko tym poglądom z kolei wysunięto opinię, że stoicy silnie podkreślali moralnie poprawne zachowanie (cnotę), jako jedyne dobro. Podczas gdy każda forma moralnie niewłaściwego zachowania była przez nich traktowana jako jedyne prawdziwe zło. Doktryna stoicka sprzyjała więc aktywnemu zaangażowaniu w życie polityczne i stanowiła wsparcie dla opozycjonistów w tamtym okresie.