Wdowa po Priscusie, Fannia, córka Trazei Paetusa poprosiła Herenniusa Senecio aby skomponował panegiryk na cześć jej zmarłego małżonka. Dostarczyła w tym celu kopii zapisków osobistych, które odziedziczyła po Priscusie. Doprowadziło to do stracenia Senecio i wygnania Fannii. Na śmierć został skazany także Helwidiusz młodszy. Przyczyną było autorstwo sztuki o Parysie i Ojnone, zinterpretowanej jako satyra na małżeństwo Domicjana i Domicji.
Domicjan okazywał podejrzliwość w stosunku do szkół filozoficznych. W latach 88/89 n.e. oraz 93/94 n.e. wypędził filozofów nie tylko z Rzymu, ale z całej Italii. Najsłynniejszym z wygnanych był Epiktet, który przeprowadził się do Nikopolis w Grecji. Założył tam odnoszącą sukcesy szkołę i został jednym z najsłynniejszych filozofów stoickich. Epiktet, wyzwoleniec Epaphroditosa, wychwalał w Diatrybach Paconiusa Agrippinusa i Helwidiusza Priscusa, wybitnych przedstawicieli opozycji stoickiej. Filozof zachęcał swoich studentów do podążania za ich moralnym przykładem.