W 1582 r. Nikita Zacharyn ufundował przy soborze monaster żeńskiM. Wostryszew, I. Szokariew, Moskwa..., s. 260.. W latach 80. XVII w. świątynia została gruntownie przebudowana, wzniesiono przy niej obszerny przedsionek, w którym wydzielono przestrzeń na pomieszczenie ołtarzowe i tam przeniesiono ołtarz Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. Zmieniono również konstrukcję cerkiewnego dachu i sklepień. W 1812 r. monaster spłonął w pożarze Moskwy. Bezpośrednio po odejściu wojsk francuskich z Moskwy klasztor odnowiono, w 1815 r. do soboru św. Nikity wstawiono nowy ikonostas, gdzie w dolnym rzędzie znalazły się starsze ikony, w drugim i trzecim – wizerunki napisane na tę okazję. W I połowie XIX w. w soborze św. Nikity urządzono jeszcze jeden ołtarz boczny pod wezwaniem św. Mikołaja. W latach 1889–1890 sobór był remontowany pod kierunkiem architekta N. Sułtanowa.
Monaster został zamknięty po rewolucji październikowej. Sobór św. Nikity był czynny do 1929 r., gdy również został zamknięty. W 1933 r. budynki zburzono. Na miejscu kompleksu klasztornego znajduje się podstacja metra.
Ślad po istnieniu cerkwi i monasteru św. Nikity pozostał w nazewnictwie ulic – Bolszej (Wielkiej) i Małej Nikitskiej.
Przypisy
Bibliografia M. Wostryszew, I. Szokariew, Moskwa: wsie prawosławnyje chramy i monastyri, Moskwa, Algoritm-Eksmo 2009, .
Nikity