jego kontrakt królewski na prowadzenie baletu wygasł i nie został przedłużony, bo z zespołem pracował jednocześnie od 1786 r. inny utalentowany baletmistrz Daniel Curz, którego uznano na tym etapie za bardziej przydatnego. Le Doux pozostał jednak w Warszawie i udzielał prywatnych lekcji tańca, które cieszyły się dużym powodzeniem.
Spośród innych faktów z jego dalszego życia warto wspomnieć, że 19 kwietnia 1794 r. podpisał akcept do insurekcji kościuszkowskiej, a w swoim ówczesnym mieszkaniu w pałacu Dückerta założył lazaret dla rannych, który utrzymywał z własnych funduszy. Został także mianowany porucznikiem i jednym z 16 adiutantów municypalnych, którzy czuwali nad bezpieczeństwem króla.
W 1798 r. Le Doux wynajął sale redutowe w pałacu Radziwiłłowskim, gdzie urządzał zabawy i inne imprezy towarzyskie, na które mógł przyjść każdy po opłaceniu wstępu. Chętnie gromadzili się tam pospołu zarówno arystokraci i szlachta przyjezdna, jak i mieszczenie, a nawet zwykli lokaje. Le Doux ponoć mawiał z dumą: „Dwa są tylko salony w Warszawie, księcia Józefa i mój”. Za zgromadzone w ten sposób dochody otworzył w 1800 r. prywatną szkołę tańca, do której uczęszczało 36 dzieci. Już od 15 marca 1803 r.