Projekt, wykorzystujący prawie niezmieniony płat oraz usterzenie DKD-I w połączeniu z nowym kadłubem, miał być napędzany sześciocylindrowym, chłodzonym powietrzem silnikiem gwiazdowym Anzani o mocy 45 KM, który został udostępniony Działowskim przez Departament Aeronautyki. Dzięki dotacji z Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, przychylności ze strony majora Zenona Romanowskiego, szefa warsztatów 2. Pułku Lotniczego, oraz pomocy kolegów, w ciągu dziewięciu tygodni powstał nowy kadłub wraz z podwoziem oraz wykonano remont skrzydła i usterzenia.
4 października 1927 roku na lotnisku Rakowice-Czyżyny DKD-III, ze znakami rejestracyjnymi P-PAWD, został oblatany przez samego konstruktora – Stanisława Działowskiego. Samolot okazał się poprawny w pilotażu, sterowny oraz miał krótką drogę startu i lądowania. Już następnego dnia S. Działowski udał się na nowej maszynie do Dęblina, a następnie do Warszawy, by wziąć udział w I Krajowym Konkursie Awionetek. W dniach 6–9 października 1927 roku samolot pilotowany przez konstruktora rywalizował z lotniska mokotowskiego z pięcioma innymi maszynami (JD-2, PWS-3B, WR-1, WK-1 Jutrzenka i Skraba ST-3).