W sąsiednim budynku osadzono Polaków i jeńców radzieckich. W części dwupiętrowego budynku położonego na wprost bram wiodących na teren fabryki umieszczono Żydówki, a po ich wywiezieniu jeńców angielskich.
Pierwszy transport Żydówek przybył do Prudnika w 1942. Przyjechało w nim około 100 kobiet z Polski, głównie z Łodzi, Bielska, Dąbrowy Górniczej i Oświęcimia. W lutym 1943 do pracy w fabryce sprowadzono około 40 Żydówek z Sosnowca. Zgodnie z rozkazem Heinricha Himmlera z 9 października 1942 dotyczącym likwidacji małych obozów pracy, w drugiej połowie 1943 Żydówki zatrudnione w Schlesische Feinweberei AG Neustadt O.S. zostały wywiezione z Prudnika do Zielonej Góry. Po likwidacji obozu pracy dla Żydówek, do Prudnika sprowadzono jeńców wojennych. Zostali zatrudnieni do pracy przy krosnach w tkalni. Doszło do ucieczki kilku angielskich jeńców. Parę miesięcy później, jeńców wywieziono.