Podrodzina rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie, ale większość gatunków zamieszkuje półkulę wschodnią. Kosmopolityczny zasięg ma rodzaj Metacanthus. Poza nim w Ameryce występuje rodzaj Jalysus. Metatropini występują głównie Azji Wschodniej. W Polsce potwierdzono występuje tylko sonik tarczokolec (zobacz: smukleńcowate Polski).
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1865 roku przez Johna Williama Douglasa i Johna Scotta. We współczesnym sensie, jako jedna z trzech podrodzin smukleńcowatych, zdefiniowany został w monografii Thomasa J. Henry’ego z 1997 roku. Według zawartej w niej analizy filogenetycznej stanowi on grupę siostrzaną dla Gampsocorinae, podczas gdy Berytinae zajmują w rodzinie pozycję bazalną.
Podrodzina ta obejmuje około 80 opisanych gatunków, zgrupowanych w 2 plemionach i 13 rodzajach:
plemię: Metacanthini Cametanthus Stusak, 1967 Capyella Breddin, 1907 Dimorphoberytus Stusak, 1965 Jalysus Stal, 1862 Metacanthus Costa, 1847 Neostusakia Kment, Henry & Frýda, 2009 Pneustocerus Horvath, 1905 Tirybenus Stusak, 1964 Triconulus Horvath, 1905 Yemma Horvath, 1905 Yemmalysus Stusak, 1972 plemię: Metatropini Metatropis Fieber, 1859
W zapisie kopalnym Metacanthinae znane są od oligocenu. Z epoki tej pochodzą odnalezione we Francji skamieniałości Metacanthus (Megalomerium) serratum.
Przypisy
Kategoria:Smukleńcowate