Elżbieta Kowalewska-Rutkowska (ur. 16 stycznia 1953Mała Encyklopedia Sportu. L-Ż, wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1986, s. 48, zm. 25 kwietnia 2012) – polska strzelczyni, wicemistrzyni świata, wielokrotna medalistka mistrzostw Europy.
Kariera Zawodniczka klubu Zawisza Bydgoszcz, trenowała tam pod okiem swojego ojca Longina Kowalewskiego. Była wielokrotną medalistką mistrzostw Polski, w swoim pierwszym starcie na krajowych mistrzostwach zdobyła trzy złote i jeden srebrny medal (1969).
W zawodach juniorskich Kowalewska była ośmiokrotną medalistką mistrzostw Europy. W 1969 roku trzykrotnie stawała na podium. Indywidualnie zdobyła brąz w strzelaniu z karabinu standardowego w trzech pozycjach z 50 metrów, a w drużynie wywalczyła srebro (z Małgorzatą Paćko i Wandą Ryczko). Z tymi samymi zawodniczkami stanęła na trzecim stopniu podium w karabinie standardowym leżąc z 50 metrów. Rok później osiągnęła z drużyną trzecie miejsce w karabinie standardowym w trzech pozycjach z 50 metrów (także z Paćko i Ryczko). W 1971 roku została wicemistrzynią w karabinie standardowym w trzech pozycjach. Rok później wywalczyła podwójne mistrzostwo Europy w karabinie standardowym w trzech pozycjach (wraz z Bożeną Guz i Zdzisławem Moździrskim). Ostatni juniorski tytuł zdobyła w 1973 roku – było to złoto w karabinie pneumatycznym z 10 metrów.