ostatecznie obie strony zawarły ugodę pozasądową i publicznie pogodziły się.

Kolejne filmy Stigwooda były niepowodzeniem komercyjnym: (1980), Grease 2 (1982) i Pozostać żywym (1983) (kontynuacja Gorączki sobotniej nocy). W połowie lat 80. wytwórnia RSO Records została zamknięta, a jej katalog wyprzedany. Stigwood skupił się na programach telewizyjnych, znacznie mniej widocznych, niż jego produkcje z lat 70..

Lata 90. W drugiej połowie lat 90. powrócił do produkcji filmowej. W 1996 roku wyprodukował długo oczekiwaną filmową wersję musicalu spółki Andrew Lloyd Webber i Tim Rice, Evita, a w 1999 roku współpracował w wystawieniu scenicznej wersji Gorączki sobotniej nocy.

XXI w. W latach 1992–2004 Stigwood mieszkał w posiadłości Barton Manor Estate na wyspie Wight. Sprzedał ją w 2004 roku po tym, jak został niemal inwalidą wskutek operacji załamanego biodra. Przeniósł się do mniejszej miejscowości na południu Francji. Rzadko pojawiał się publicznie. Pokazał się w 2006 roku podczas ceremonii rozdania nagród Ivor Novello, w trakcie której Barry Gibb określił go jako „człowieka, który wywrócił całą naszą branżę do góry nogami”.

Stigwood nigdy się nie ożenił. Zmarł 4 stycznia 2016 roku.