Okręty podwodne typu Glauco – włoskie okręty podwodne z okresu dwudziestolecia międzywojennego i II wojny światowej. Dwie jednostki tego typu pierwotnie zostały zamówione przez Portugalię, jednak z powodu zerwania kontraktu zostały ukończone na potrzeby Regia Marina. Zbudowano je w latach 1931–1935 w stoczni (CRDA) w Monfalcone, a w skład włoskiej marynarki weszły w 1935 roku.

Pełniły służbę na Morzu Śródziemnym, Morzu Czerwonym i Atlantyku, biorąc udział m.in. w wojnie domowej w Hiszpanii i bitwie o Atlantyk. „Glauco” został samozatopiony 27 czerwca 1941 roku na zachód od Gibraltaru, a „Otaria” przetrwała wojnę i została wycofana ze służby w 1948 roku.

Projekt i budowa W 1930 roku rząd Portugalii przyjął plan rozbudowy i modernizacji swojej marynarki, w którym znalazło się także pozyskanie oceanicznych i silnie uzbrojonych okrętów podwodnych. Mimo zażyłych kontaktów z Wielką Brytanią, Portugalczycy zwrócili się z zapytaniem ofertowym do stoczni włoskich, konkurencyjnych cenowo i jakościowo ze stoczniami innych krajów europejskich. W 1931 roku w stoczni CRDA w Monfalcone inż. opracował projekt okrętów, bazując na jednostkach typu . Portugalski rząd w tym samym roku zamówił dwa okręty, mające nosić nazwy „Delfim” i „Espadarte”, jednak wkrótce wycofał się z kontraktu z przyczyn finansowych.