Do niewoli trafiło 51 członków załogi okrętu – siedmiu oficerów oraz 44 podoficerów i marynarzy, podjętych z wody przez załogę HMS „Wishart”, który następnego dnia zawinął do Gibraltaru.
7 września „Otaria” opuściła Betasom i udała się w powrotny rejs do Włoch, forsując 14 września Cieśninę Gibraltarską i docierając do Neapolu 19 września. 14 grudnia, wobec problemów z zaopatrzeniem dla walczących w Afryce Północnej wojsk Osi, jednostka wyszła z Mesyny z ładunkiem paliwa, dostarczając je do Bardii.
W 1942 roku „Otaria” wielokrotnie wychodziła w morze, próbując uzyskać kontakt bojowy z brytyjskimi okrętami uczestniczącymi m.in. w przeprowadzonej w maju operacji LB (dostarczenia na Maltę samolotów myśliwskich Spitfire), operacji Harpoon (w czerwcu) i operacji Pinpoint (w lipcu). Także w sierpniu jednostkę wysłano (wraz z 17 innymi włoskimi okrętami podwodnymi) na wody między Balearami a wybrzeżem Afryki oraz między Tunezją a Sycylią, by przeciwdziałać dostarczeniu na Maltę dużej partii zaopatrzenia (operacja Pedestal).