Dwudziestolecie międzywojenne Rozbudowa majątku W 1922 roku Antonowi udało się osiągnąć rozwód ze swoją żoną. W ciągu kilku miesięcy Emīlija i Anton legalnie pobrali się. W 1924 roku założyli magazyn Atpūta, który szybko stał się główną gazetą promującą kulturę łotewską. W 1928 roku Benjamiņowie kupili największy prywatny dom w Rydze, rezydencję Pfābu przy ul. Krišjāņa Barona. Należał do nich także dom letniskowy w popularnym kurorcie – Jurmale oraz wiejska posiadłość o nazwie „Waldeck” w pobliżu Kandavy. Nowi właściciele natychmiast przystąpili do przebudowy budynków – ozdobili pokoje panelami dębowymi i palisandrowymi oraz witrażami, zawiesili wenecki żyrandol na suficie okrągłej sali i zastąpili kominki centralnym ogrzewaniem. W piwnicy znajdował się salon, a także ogródki piwne i winne. Prace budowlane nadzorował Eižens Laube – najwybitniejszy architekt w przedwojennej Łotwie.

Emīlija Benjamiņa była działaczką licznych organizacji kobiecych i społecznych. W 1932 roku otrzymała Order Trzech Gwiazd czwartej klasy, a w 1937 roku – trzeciej klasy za wkład w rozwijanie stosunków łotewsko-szwedzkich. W salonie literackim w domu Benjaminów spotykali się łotewscy twórcy literatury, wśród nich Jānis Akuraters, Jānis Ziemeļnieks, Anšlavs Eglītis, Vilis Lācis czy Kārlis Skalbe.