Babić rozpoczęła pracę w Valjevie jako asystent lekarza w szpitalu rejonowym, a po zdaniu egzaminu państwowego pracowała jako lekarz miejski. Podczas wojen bałkańskich została mianowana przez Ministerstwo Wojny dyrektorem Rezerwowego Szpitala Wojskowego w Valjevie. Większość lekarzy wyjechała na front, dlatego podczas I wojny bałkańskiej w pracy wspierali ją ochotnicy z Chorwacji, Danii i Czech. Podczas II wojny bałkańskiej do pomocy miała dwóch Holendrów, studentów medycyny i zespół pielęgniarek. Wraz z wybuchem I wojny światowej w 1914 roku została ewakuowana wraz z armią serbską do Pirotu, gdzie była kierownikiem szpitala okręgowego.
Epidemia Po bitwie pod Kolubarą, w grudniu 1914 roku Babić wróciła do Valjeva. 10 000 miasteczko stało się centrum epidemii duru brzusznego (tyfusu), która nawiedziła w tym czasie Serbię. Gdy Serbowie po bitwie wrócili do Valijeva, zastali tam około 3000 chorych żołnierzy austriackich i płytkie groby na terenie miasta z rozkładającymi się zwłokami. Dodatkowym problemem było 40 000 jeńców, dla których musiano stworzyć obozy jenieckie. Korzystając z linii kolejowej biegnącej przez miasto, rozmieszczono ich na terenie całego kraju, roznosząc chorobę. Problemem był również brak kadry medycznej. Na terenie Serbii przed wojną pracowało około 450 lekarzy.