Hipolit Szczawiński, herbu Prawdzic (ur. 29 października 1812 w Kargowej, w pow. babimojskim, zm. 15 września 1893 w Poznaniu) – ziemianin, powstaniec listopadowy, uczestnik konspiracji niepodległościowych w Wielkopolsce, działacz społeczny i gospodarczy.

Życiorys Był uczniem gimnazjum w Lesznie. Po wybuchu powstania listopadowego przerwał naukę i wstąpił wiosną 1831 do Legii Nadwiślańskiej utworzonej w Warszawie. Pod dowództwem płk. Andrzeja Kroczyńskiego uczestniczył w bitwach i potyczkach pod Międzyrzeczem (29 sierpnia i 6 września), Opatowem (9 września) i Chotczą Górą (19 września). Pod koniec powstania awansowany do stopnia podporucznika. Po jego upadku przedostał się na teren Wielkopolski gdzie zadał jako ekstern maturę. Za udział w powstaniu został karnie wcielony jako szeregowiec do armii pruskiej w której służył w latach 1833–1836. Służył kolejno w pułku ułanów stacjonującym w Moguncji, a następnie w 19 pułku obrony krajowej. Awansowany do stopnia podporucznika kawalerii, w 1836 był adiutantem dywizji.