Ten wzór, podobnie jak inne, został uzyskany empirycznie przy użyciu obserwowanych stężeń chlorofilu. W celu ułatwienia tych porównań NASA utrzymuje system danych oceanograficznych i atmosferycznych o nazwie SeaBASS (SeaWiFS Bio-optical Archive and Storage System). To archiwum danych służy do opracowywania nowych algorytmów i sprawdzania poprawności danych satelitarnych przez dopasowanie stężeń chlorofilu mierzonych bezpośrednio do tych szacowanych zdalnie z satelity. Dane te można również wykorzystać do oceny korekcji atmosferycznej (omówionej niżej), która może również znacząco wpłynąć na obliczenia stężenia chlorofilu.
Przetestowano wiele algorytmów określania zawartości chlorofilu, aby sprawdzić, które najlepiej pasują do chlorofilu na całym świecie. Różne algorytmy działają inaczej w różnych środowiskach. Wiele algorytmów szacuje stężenia chlorofilu dokładniej w głębokiej czystej wodzie niż w płytkiej. W płytkich wodach odbicie od innych pigmentów, szczątków i dna oceanu może powodować niedokładności. Założone cele szacunków chlorofilu SeaWiFS to „…określenie promieniowania wychodzącego z wody o niepewności 5% w regionach czystej wody i stężenia chlorofilu-a w granicach ±35% w zakresie 0,05–50 mg m−3”.