220) występują zasadniczo wyłącznie na terenach nadbrzeżnych oraz na okolicznych wyspach; zwykle są właściwe dla stosunkowo niewielkich grup ludności (w porównaniu do grup austronezyjskich w Indonezji i na Filipinach).

Językami urzędowymi Papui-Nowej Gwinei są angielski, tok pisin i hiri motu. Ponadto w 2015 r. statusem języka urzędowego objęto język migowy (Papua New Guinean Sign Language). Tok pisin należy do języków kreolskich opartych na angielskim. Jest najbardziej rozprzestrzenionym językiem w kraju i stanowi środek komunikacji międzyetnicznej (lingua franca). Hiri motu to ograniczona regionalnie lingua franca południowej części kraju. Hiri motu wywodzi się z austronezyjskiego języka motu, przy czym od lat 70. XX wieku traci na znaczeniu jako lingua franca. Inne języki kontaktów międzyetnicznych to m.in.: dobu, suau, kâte, boiken (o znacznie mniejszym znaczeniu niż tok pisin). Spośród autochtonicznych języków kraju największą liczbę użytkowników mają papuaskie enga, chimbu i melpa czy też austronezyjski tolai. Zaobserwowano wzrost użycia tok pisin kosztem języków lokalnych i innych języków komunikacji międzygrupowej.

Zobacz też języki Papui Zachodniej języki Indonezji języki Timoru Wschodniego języki transnowogwinejskie

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne