Był inicjatorem wielu instytucji dobroczynnych; dbał o stan zdrowia i higieny skupisk polonijnych; czynił starania o równouprawnienie Amerykanów pochodzenia polskiego w życiu kościelnym, społecznym i gospodarczym.
W czasie I wojny światowej wraz z Ignacym Paderewskim utworzył w 1914 w Chicago Polski Centralny Komitet Ratunkowy (PCKR), zajmujący się początkowo pomocą humanitarną dla ludności polskiej na obszarze ziem polskich objętych działaniami wojennymi. W 1916 organ kierowniczy PCKR został przekształcony w Wydział Narodowy, który dążył do scentralizowania działań na rzecz narodowo-demokratycznego programu walki o niepodległość Polski. Wydział Narodowy Polskiego Centralnego Komitetu Ratunkowego uchwałą z 20 września 1917 uznał polityczne zwierzchnictwo Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu. Przedstawicielem KNP w USA został Ignacy Paderewski (członek KNP od chwili jego powołania 15 sierpnia 1917), natomiast przedstawicielem Wydziału Narodowego PCKR z Chicago, stałe uczestniczącym w pracach Komitetu Narodowego Polskiego, został Franciszek Fronczak, przyjęty na członka KNP formalnie w grudniu 1917. Do Paryża przyjechał w maju 1918, uczestnicząc w pracach Komitetu do jego rozwiązania 15 kwietnia 1919Marek Jabłonowski, Z badań nad dziejami Komitetu Narodowego Polskiego w: Społeczeństwo i Polityka nr 4(17)/2008 Pułtusk Wyd.