Świadectwa życia i pracy astronomów polskich, Wydawnictwo Dom Organizatora, Toruń, 2007, , s. 52–95.
Upublicznione w 1966 na II Międzynarodowej Konferencji Selenodezyjnej w Manchesterze parametry okazały się niezwykle bliskie wynikom uzyskanym 2 lata później z analizy perturbacji przez program Lunar Orbiter i potwierdzonym po latach metodą transksiężycowej transmisji laserowej. Po obronie pracy doktorskiej w 1964 Jan Mietelski został adiunktem UJ, a w 1970 został mianowany starszym wykładowcą UJ. Do przejścia na emeryturę z końcem roku akademickiego 1994/95 wykładał na UJ głównie astronomię ogólną i sferyczną, mechanikę nieba i astronomiczne podstawy geografii – ale także geofizykę ogólną, statystykę i programowanie w języku Fortran.
W latach 1974–1977 był wicedyrektorem Obserwatorium Astronomicznego UJ. Jest autorem podręcznika Astronomia w geografii, wyróżnionego w 1979 indywidualną nagrodą II stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki i wielokrotnie wznawianego. Jest autorem licznych opracowań dotyczących historii polskiej astronomii, w tym biografii astronomów. Od wielu lat zajmuje się także rzadką specjalnością astronomiczną – gnomoniką. Jest autorem i konsultantem kilkunastu opracowań zegarów słonecznych zbudowanych na terenie całej Polski w latach 1972–2018.