Następnie zezwolono na odstępstwa „od już zatwierdzonego projektu”.
W 1917 r., podczas I wojny światowej, wiedeński system tramwajowy przekazał miastu Laibach osiem bardzo starych wagonów doczepnych, które przed wprowadzeniem do eksploatacji trzeba było przystosować do toru wąskiego.
W 1929 r. operatorem lublańskich tramwajów została nowo założona spółka Električna Cestna Železnica (ECŽ). W latach 30. XX wieku ECŽ zakupiła nowe tramwaje z fabryki w Slavonskim Brodzie w Chorwacji. W 1935 r. Lublana otrzymała tramwaje ze zlikwidowanego systemu w Opatii. W 1940 r. długość torowisk wynosiła 18,5 km.
Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej wiele jugosłowiańskich miast z transportem tramwajowym zlikwidowało ten rodzaj transportu publicznego, aby zwiększyć ilość przestrzeni na potrzeby rosnącego ruchu samochodowego. Ostatnim dniem kursowania tramwajów był 20 grudnia 1958 r. W trakcie ceremonii pożegnalnej wprowadzono do eksploatacji 12 nowych autobusów. Wkrótce po likwidacji ruchu tramwajowego torowiska zdemontowano, a tabor tramwajowy sprzedano do Osijeka, Dubrownika i Suboticy.
Plany na przyszłość Odbudowę tramwajów w Lublanie proponowano wielokrotnie począwszy od lat 00.