do partii bolszewickiej należało 24 z 27 członków Iskołatu (pozostali byli mienszewikami). 21 sierpnia, gdy wojska rosyjskie wycofały się z Rygi i zbliżały się do niej wojska niemieckie, komitet przeniósł się do Kiesi, a następnie do Valki. Iskołat od początku znajdował się w opozycji do rosyjskiego Rządu Tymczasowego, koordynował swoją działalność z centralnym kierownictwem partii bolszewickiej.
Równolegle z Iskołatem działały inne instytucje powstałe po rewolucji: Komitet Wykonawczy Połączonej Rady Łotewskich Pułków Strzeleckich (Iskołatstrieł)L. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1987, s. 172., rada guberni liflandzkiej oraz Iskosoł (komitet wykonawczy rady delegatów żołnierskich 12 Armii Frontu Północnego, którym od listopada również kierował bolszewik, Siemion Nachimson), których wpływy były wczesną jesienią 1917 r. znacznie większe. Jednak po przejęciu przez bolszewików władzy w Piotrogrodzie w listopadzie 1917 r. to Iskołat przejął władzę na terytoriach Łotwy niebędących pod okupacją wojsk niemieckich. Oficjalnie Iskołat ogłosił ustanowienie władzy radzieckiej na Łotwie 21 listopada 1917 r. w Valce. Bolszewicy w rzeczywistości kontrolowali całą Liwonię już w połowie miesiąca.