W latach 1976–1979 był zastępcą komendanta Ośrodka Kształcenia Kadr Wywiadu MSW oraz kierownikiem cyklu nauk operacyjnych w tym ośrodku.

Równolegle z pracą w organach bezpieczeństwa rozpoczął karierę w innych instytucjach administracji publicznej PRL. W latach 1956–1965 pracował w Wydziale Zagranicznym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej oraz w Komitecie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. Był delegowany służbowo m.in. do Finlandii, Czechosłowacji, Belgii i NRD. Od 1966 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych PRL. Był między innymi konsulem w Konsulacie Generalnym PRL w Sydney (1966–1970), I sekretarzem Ambasady PRL w Szwecji, konsulem generalnym PRL w Sztokholmie (1970–1976), dyrektorem Departamentu Łączności w MSZ (1979–1985). W latach 1985–1990 ambasador PRL w Malezji. Przez kilkadziesiąt lat, jako funkcjonariusz Departamentu I MSW, podczas wypełniania oficjalnych funkcji dyplomatycznych na placówkach zagranicznych był jednocześnie rezydentem wywiadu cywilnego.

Członek Polskiej Partii Robotniczej (1945–1948) i PZPR (od 1948). Od 1979 do 1981 był członkiem Komitetu Zakładowego PZPR w MSZPaweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949-1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 27, 2016, s.