Krótki i długi okres – abstrakcyjne koncepcje czasu w ekonomii pozwalające w odmienny sposób modelować zachowania uczestników rynku w zależności od występujących na nim ograniczeń. W szczególności, w teorii mikroekonomii, długi okres to czas niezbędny do dostosowania się do nowych warunków wszystkich rodzajów czynników produkcji w przedsiębiorstwie. W okresie tym nie występują stałe czynniki produkcji. W krótkim okresie przedsiębiorstwo jest w stanie tylko częściowo dostosować użycie czynników do nowych warunków. W tym okresie ilość niektórych czynników produkcji nie zmienia się (jest stała)Begg D.K.H., Ekonomia. Mikroekonomia, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2003..
Krótki i długi okres a elastyczność popytu i podaży Elastyczność cenowa popytu zależy od długości czasu, jaki konsumenci mają na przystosowanie struktury swych wydatków do zmieniających się cen. Elastyczność ta jest niższa w krótkim okresie, a wyższa w okresie długim, gdy zwiększają się możliwości substytucji. Przykładowo: nałogowi palacze nie są w stanie ograniczyć palenia w odpowiedzi na podwyżkę cen papierosów, to jednak wysoka cena odstręcza ludzi młodych, jeszcze niepalących. W efekcie liczba osób palących stopniowo maleje. Czas trwania długiego okresu zależy od specyfiki produktu, np.