Już na początku wojny, w lipcu belgradzkie Towarzystwo Kobiet otwarło nowy szpital w budynku seminarium duchownego. Budynek nie był przystosowany na potrzeby szpitala, mieściło się w nim 25 łóżek. Początkowo kierował nim dr Steiner z Wiednia, a od września zarząd przejęła dr Zibold. Rannymi opiekowały się głównie członkinie Towarzystwa. Doktor Zibold zyskała ich uznanie i została mianowana honorowym członkiem Towarzystwa. Gdy szpital został zamknięty w 1877 roku, wyjechała do Rumunii i Bułgarii, gdzie podczas wojny rosyjsko-tureckiej pracowała w szpitalu wojskowym w Turnu Severin, opiekując się ponad 300 rannymi. W 1878 roku, po zakończeniu wojny, wróciła do Serbii i otrzymała obywatelstwo serbskie. Walczyła o uzyskanie zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na wykonywanie zawodu. Po kilku odmowach udało jej się ją uzyskać i mogła pracować w Belgradzie. W 1880 roku Maria Zibold została wybrana pełnoprawnym członkiem Serbskiego Towarzystwa Medycznego.
Zbierała podpisy na liście z prośbą o ułaskawienie przywódców powstania chłopskiego w Serbii (1883).