Budowę okrętu zlecono stoczni Swan Hunter 17 kwietnia 1939 roku w ramach programu, który zakładał zbudowanie jeszcze dziewięciu niszczycieli typu Hunt dla Royal Navy. Budowę realizowano w ramach projektu J4111, a stępkę położono 10 sierpnia 1939 roku. 9 kwietnia 1940 roku okręt został zwodowany, a 12 października tego samego roku został przyjęty do służby w Royal Navy.

Dane taktyczno-techniczne Długość okrętu wynosiła 85 metrów (280 stóp), chociaż w 1956 roku w izraelskiej prasie podano, iż wynosi ona 55 metrów. Szerokość wynosiła 6 metrów, a zanurzenie okrętu 2,4 lub ok. 4 metrów (14 stóp). Wyporność pełna wynosiła 1490 ton, konstrukcyjna zaś 1000 ton. Napęd okrętu stanowiły dwie turbiny parowe o mocy 19 000 KM napędzające dwie śruby okrętowe.

Na okręcie zamontowano dwa zestawy dwulufowych 4-calowych (102 mm) dział jako główne uzbrojenie. Obronę przeciwlotniczą okrętu zapewniały jedno poczwórne stanowisko działek kal. 40 mm i trzy działka kal. 20 mm. Ponadto niszczyciel wyposażony był w dwa tory minowe i dwie wyrzutnie bomb głębinowych.

Załogę stanowiło nominalnie 200–250 osób.