Pierwotny plan misji zakładał bezpośrednie dotarcie do punktu Lagrange’a L1, ale ponieważ sondy SOHO i ACE zostały również skierowane w to miejsce, misja Wind została zmieniona tak, aby sonda znajdowała się na unikalnej orbicie eliptycznej wokół Ziemi w kształcie ósemki o wielkości około 28 000 × 1,6 miliona kilometrów, częściowo utrzymywanej przez „podwójne przeloty” obok Księżyca.

Na orbicie tej sonda była ustawiona w taki sposób, aby wykorzystać asysty grawitacyjne Księżyca, do utrzymywania apogeum nad dzienną półkulą Ziemi i prowadzenia obserwacji magnetosferycznych. Najbliższy z dziewiętnastu przelotów księżycowych przeprowadzonych między 1 grudnia 1994 a 17 listopada 1998 miał miejsce 27 grudnia 1994 roku, w odległości 11 834 km.

Wreszcie, w listopadzie 1996 roku, Wind znalazł się na „orbicie halo” wokół punktu wibracji L1 układu Słońce-Ziemia, gdzie grawitacja słoneczna i ziemska są w przybliżeniu równe. Odległość orbity od Ziemi wahała się między 235 a 265 promieniami Ziemi.