Interpretacja dziedzictwa Początki dziedziny Idea interpretacji dziedzictwa pojawiła się w drugiej połowie XIX wieku w USA, jako narzędzie mające służyć lepszemu poznaniu znaczenia i wartości parków narodowych oraz historycznych miejsc pamięci. National Park Service od swojego założenia (1916) dążył nie tylko do ochrony parków. Wspierał także uprawianie na ich terenie odpowiedzialnej turystyki, rekreacji i edukacji. W tym celu wypracowano metody interpretacji, mające służyć aktywnemu poznawaniu oraz budowaniu intelektualnej i emocjonalnej więzi odbiorcy z miejscem dziedzictwa. Misja ta przekładała się na kształtowanie amerykańskiej tożsamości.
W XIX wieku podejmowano dążenia do ukazania piękna i ochrony krajobrazów naturalnych (George Catlin, Enos Mills czy Stephen T. Mather), a Enos Mills jest nieraz, na równi z Tildenem, wskazywany jako ojciec interpretacji dziedzictwa. Tilden nie by twórcą terminu „interpretacji dziedzictwa”, lecz położył wielkie zasługi dla usystematyzowania jej metod i ich upowszechnienia. Termin ukuł prawdopodobnie już John Muir, szkocko-amerykański przyrodnik, poeta, pionier ekologii i ochrony dziedzictwa naturalnego zwany „ojcem Parków Narodowych”. Używał on słowa interpret w znaczeniu odkrywania tajemnic natury.