Francusko-Brytyjska Najwyższa Rada Wojenna (ang. Anglo-French Supreme War Council, fr. Conseil suprême interallié) – posiedzenia z udziałem najwyższych władz państwowych i wojskowych Wielkiej Brytanii i Francji po wybuchu II wojny światowej, w trakcie dziwnej wojny i kampanii francuskiej.
Pierwsze posiedzenie miało miejsce 12 września 1939 w Abbeville. Brali w nim udział premierzy obu państw - Edouard Daladier i Neville Chamberlain, którzy wraz z pozostałymi przedstawicielami Najwyższej Rady Wojennej podjęli decyzję o rozlokowaniu sił militarnych w pobliżu Salonik i Stambułu, skąd miała być przeprowadzona ofensywa w kierunku Niemiec i ZSRR oraz z uwagi na dużą odległość od Włoch, aby nie prowokować Benito MussoliniegoAnita Prażmowska Britain, Poland and the Eastern Front, 1939 Cambridge: Cambridge University Press, 2004, .. 10 dni później, 22 września w brytyjskim Hove miała miejsce druga konferencja, w której również podjęto decyzję o rozładowaniu wojsk alianckich w rejonie Grecji i Turcji, lecz działania ostatecznie nie zostały podjęte. Następne konferencje miały miejsce 17 listopada i 19 grudnia 1939 w Paryżu. W ich trakcie był brany pod uwagę brytyjski pomysł bombardowania zagłębia Ruhry, któremu jednak sprzeciwili się Francuzi, gdyż bali się odwetu Luftwaffe.