Najpewniej rozprzestrzeniły się z północnej Nowej Gwinei. Wszystkie z nich są do siebie zbliżone, co pozwala przypuszczać, że stanowią wynik stosunkowo niedawnej ekspansji. Spokrewnione języki zatoki Cenderawasih (Sarera) cechują się dużo większym stopniem różnorodności.
Żadne z tych języków nie wykształciły formy pisanej. Niektóre z nich zostały dobrze opisane, ale materiały nt. pozostałych ograniczają się do list słownictwa. Stosunkowo dobra dokumentacja (obejmująca dane gramatyczne i leksykalne) jest dostępna dla języków buli, taba i sawai.
Podział wewnętrzny Serwis Glottolog (4.2) proponuje następującą klasyfikację: Grupa makian wschodni-gane wschodniomakiański (taba, odmiany: wschodniomakiański właściwy, kajoa) gane Grupa środkowo-wschodnia buli (odmiany: buli, wayamli) maba patani sawai (odmiany: weda, sawai, kobe, faya-mafa, messa-dote) gebe
Języki gane i wschodniomakiański są krańcowymi punktami kontinuum dialektalnego (między nimi występują warianty saketa, wos i kajoa). Dialekt kajoa bywa rozpatrywany jako odrębny język. Przez pewien czas do tej grupy zaliczano język zachodniomakiański (który dzieli wyspę Makian z językiem taba), lecz ostatecznie wykazano jego nieaustronezyjski charakter.