Prezes tej drugiej stanowczo odmówił twierdząc, że budowa nawet tymczasowej trybuny dla 10 tys. osób - w tak krótkim czasie - jest niemożliwa do wykonania z zachowaniem standardów bezpieczeństwa. Zadania podjęło się natomiast Sud-Tribunes za wynagrodzenie wynoszące milion franków francuskich. W ekspresowym tempie uproszczony schemat konstrukcji trybuny opracował dyrektor techniczny Sud-Tribunes i zarazem inżynier budownictwa – Jean-Marie Boimond. 26 kwietnia 1992 na stadion przyjechał Raymond Le Deun, dyrektor gabinetu prefekta Górnej Korsyki, którego zadaniem było uzgodnienie kwestii bezpieczeństwa imprezy z władzami klubu oraz korsykańskiej federacji piłkarskiej. Miał on pełną świadomość nielegalności planowanej inwestycji, jednak na fali entuzjazmu, który ogarnął mieszkańców wyspy przez przyjazdem Olympique Marsylia, nie chciał blokować trwających prac.
28 kwietnia 1992 na plac po dawnej trybunie północnej wjechał ciężki sprzęt, wyrównujący podłoże pod rurową konstrukcję trybuny na 9300 miejsc, a na wyspę dotarły pierwsze transporty elementów do montażu. Jak się później okazało nie dopłynęły wszystkie, bowiem z powodu strajku dokerów część skrzyń przetrzymano w porcie w Marsylii.